بی چاره

ساعت یازده شب باشه، تنها باشی، بچه ها رو خوابونده باشی، و چارتار هم گوش بدی؛ راهی نمی مونه جز بغض کردن و خیس شدن گاه گاه چشمها...

و فکر کردن به این که آیا الآن، همین لحظه، جایی، کسی، هست که همین احساسی که من دارم رو داشته باشه...؟