فکر کن اگر رمضان آخر باشد...

یک ساعت فقط مانده به پایان مهمانی.

و باز من استرس دارم. باز دلم گرفته. باز نگرانم و به فرداها که فکر میکنم به نظرم خاکستری و بدون نور می آیند.

نگرانی تنبلی ها و نخواندن ها و فکر نکردنها و بیدار نشدنها و...

و از همه بدتر نگران دوباره بد شدن خلق و خوها! و کم شدن درک قلب ها...

نگران آن یازده ماه نفسانی تر؛ برای مایی که همان یک ماهش را هم چندان روحانی نمیگذرانیم! وای به حال باقی اش...

.

دلم گرفته خدایا باز...