دل نوشته های من مادر

توی ماشین نشستیم و رادیو روشنه. یهو یه آهنگ از همایون شجریان پخش میکنه. «هوای گریه» ی نسیم وصل... و من پرت میشم به زمان دانشگاه... روزایی که همیشه هدفون تو گوشم بود و همیشه داشتم همایون و شجریان و سراج گوش میکردم... بیشتر همایون.بعد هرچی میره جلو با خودم میگم من چرا انقدر اینا رو دوست داشتم؟ چه دلیلی داشته که یه دختر هیجده نوزده ساله اونقدر این جور شعرها و آهنگای غم انگیز رو گوش کنه؟ «نبسته ام به کس دل، نبسته کس به من دل، چو تخته پاره بر موج، رها رها رها من». «دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من». با خودم میگم اگه الآن اینو گوش کنم و دوست داشته باشم، بی راه نیست! ولی اون موقع...آدم غمگینی بودم؟ به خود اون زمانم از بیرون نگاه میکنم. یه دختر شیطون که اتفاقا شاد به نظر میاد و دوستای نزدیکش دیوا...

باورم نمیشود! هرچه به آخر کار نزدیک تر میشوم کمتر باورم میشود! انگار دارم خواب میبینم! این مدت اخیر ذهنم همه ش دارد یک سری تصاویر از جزییات نوزادی سیدعلی میاورد جلوی چشمم! و من هی به خودم میگویم یعنی واقعا قرار است دوباره تکرار شود؟؟ یعنی واقعا من خواستم؟! انگار نه انگار که هشت نه ماه وقت داشتم کم کم عادت کنم... انگار یکهویی همین یک ماه گذشته بهم خبرش را داده اند! اصلا انگار آدم آن موقع که دلش نی نی دوم میخواهد فقط به شیرینی هایش فکر میکند و به قشنگی کنار هم قرار گرفتن دو بچه با سن های نزدیک... اما این آخری ها که همه چیز واقعی تر میشود، گه گاهی که اولی دور و ب...